Ε.Ε.Ε.ΕΚ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΔΡΑΣΕΙΣΔράσεις Εργαστηρίου ΓεωπονίαςΕργαστήριο Γεωπονίας Τροφίμων και ΠεριβάλλοντοςΣχολικές δράσεις

Παιδικά παιχνίδια: Από το χτες έως το σήμερα!

Μια φράση ακούγαμε μικρά παιδιά από τους γονείς μας: «Να έρθετε σπίτι πριν τη δύση του ήλιου». Κάθε μέρα τα παιχνίδια στις γειτονιές, στις αυλές των σπιτιών, στα πάρκα, γενικά σε όλα τα σημεία που σύχναζαν παιδιά είχαν τον πρώτο λόγο.
Φωνές, φασαρία, κλάματα και πολλές φορές βρισιές. Και όλα αυτά γιατί δεν τα βρίσκανε οι παίχτες μεταξύ τους.
Πολύτιμη πολιτιστική κληρονομιά που αντέχει στο πέρασμα του χρόνου, με παιχνίδια που αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου. Παιχνίδια κοινά ή παρόμοια, που θα τα βρούμε σε πολλά μέρη του πλανήτη. Οι κούκλες των κοριτσιών, οι σβούρες, οι μπίλιες, οι μπάλες, οι κλωστές… Αυτοσχέδια παιχνίδια με κανόνες «ραμμένους» στις ικανότητες των δημιουργών τους. Κι αν δεν μπορούσαν να τους ακολουθήσουν, τους αλλάζανε στη στιγμή.

Οι πέτρες ήταν σημαντικό «υλικό» στα παιχνίδια. Κι αν έπαυαν να είναι μέρος του παιχνιδιού, κατέληγαν με μαεστρία στα κεφάλια, στα πόδια ή στο σώμα των συμπαιχτών. Η Νένα Βενετσάνου σαν να μας άκουγε την ώρα που μιλούσαμε για τα παλιά παιχνίδια, με ένα μαγικό τρόπο άρχισε να μας τραγουδά με τη μαγική φωνή της:

Θέλω να μου μιλήσεις
για κείνη τη μάντρα του μικρού μας σχολειού
Θέλω να μου μιλήσεις
για τον πετροπόλεμο στην κάτω γειτονιά
Τ’ όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα
σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο
Τ’ όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα
σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο
Κι έφαγα της χρονιάς μου τότε
όχι για τα λάθη μα για την αγάπη μου
Δεν είναι ο δάσκαλος που μας χωρίζει πια
είναι που στην πορεία μας δεν έχει διάλειμμα για να βρεθούμε

Παιχνίδια μια άλλης εποχής, λίγο μακρινής από τη δική μας. Παιχνίδια που θα μπορούσαν σήμερα να χαρακτηριστούν σκληρά, αντιπαιδαγωγικά, ακόμα και άγρια. Όμως, ήταν παιχνίδια που έβγαζαν τα παιδιά από την ένταση της καθημερινότητας, ήταν παιχνίδια που «συντηρούσαν» την παιδική μας αθωότητα.

Όλα αυτά μας έκαναν να ασχοληθούμε με τα παιδικά παιχνίδια. Ακούγαμε το Γιώργο Μαρίνο να τραγουδά το τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου και σκεφτόμασταν πόσο όμορφα και αθώα ήταν εκείνα τα χρόνια.

Πέρασ’ ο καιρός.
Παιχνίδι αλλιώτικο
που χάθηκε στο φως
τα μεσημέρια
μίλα μου.
Μ’ όλες τις φωνές
ποτέ δεν έμαθα
τι σ’ έκανε να κλαις
βγαίνει η βαρκούλα.
Βγαίνει η βαρκούλα
βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά…

Τότε η ζωή ήταν χωρίς το κινητό, χωρίς τάμπλετ και υπολογιστές. Μηχανές που αντικατέστησαν τις παρέες στις γειτονιές, τις αγνές φιλίες, την ανθρώπινη συμπεριφορά μας.
Μια σβούρα που γυρίζει και μας λέει μαντινάδες, μερικές μπίλιες που γλιστρούν πάνω στο πάτωμα και προσπαθούν να χτυπήσουν η μία την άλλη. Μέσα σ’ όλα, η προσφυγιά. Οι σεισμοί στις γειτονικές μας χώρες. Παιδιά που έμειναν χωρίς σπίτι, χωρίς παιχνίδια, χωρίς τα βασικά είδη επιβίωσης. Μία κούκλα που θα μπορούσε να ήταν κι εκείνη πρόσφυγας έρχεται να σφραγίσει το σήμερα με το χτες. Όλα αυτά, δημιούργησαν το φωτογραφικό project που αποτυπώνει παλιές όμορφες, αγαπημένες στιγμές και το οποίο σας παρουσιάζουμε!

Υπεύθυνος εκπαιδευτικός: Μαυροειδής Γιώργος ΠΕ88.02

Μετάβαση στο περιεχόμενο